مرحوم محمد حسن آقاى الهى * وقتش برسيده است و زما دست كشيده آن سيد و الا نسب طباطبائى * آن گوهر عالى حسب عيب نديده آن قابل تربيت استاد بزرگى * قاضى كه در اين عصر چنو كس نشنيده آن سالك مجذوب كه از جذبهء محبوب * سوى وطن اصلى مألوف چميده آن طاير قدسى كه سوى روضهء رضوان * خندان و خرامان و گرازان بپريده آن نائل ادراك فيوضات ربوبى * آن كامل از رنگ تعلق برهيده آن خلوتى محرم اسرار الهى * آن وحدتى از همه اغيار بريده اين بنده كه گهگاه كند مستى او گل * از جام مدامى است كزان ماه چشيده از ما سخن گرم شنيدى زدمى دان * كآنشاهد عيسى دم غيبى بدميده خوش آن‌كه به اخلاص و محبت چو الهى * چشم از همه پوشيد و رخ يار گزيده بارد پى هم فيض بر آن ذات مقدس * تا هست سخن از سحر و صبح و سپيده دارم سخن اما به‌قلم راست نيايد * حرفى كه بود از دهن قلب رميده از بارگه قدس خداوند حسن را * بدهادشكيبايى ازين تلخ پديده